பெண்மை என்பது...

Discussion in 'Short Stories' started by Yazhvenba, Mar 4, 2018.

  1. Yazhvenba

    Yazhvenba Pillars of LW LW WRITER

    Messages:
    442
    Likes Received:
    1,572
    Trophy Points:
    113
    [​IMG]

    "என்னமா சரியா தெரியுமா? போன வாரம் இங்கேதான் அவனை பார்த்தாயா?" என ஷோபனாவைப் பார்த்து மகிழ் கேட்டான்.

    "சரியாக தெரியும் அண்ணா. நான் என் தோழியை பார்க்க இந்த வழியாக சென்றேன். அப்பொழுது அவன் இங்கேதான் இருந்தான். அவன் நண்பனிடம், வரும் சனிக்கிழமைக்குள் வேலையை முடித்துவிட்டு, ஞாயிறு மாலை 5 மணிக்கு இங்கே வந்து நமது வேலையை தொடங்கிவிடலாம்" என்று சொல்லியதை நான் தெளிவாக கேட்டேன் அண்ணா.

    "சரி அவன் வந்ததும் அடையாளம் காட்டிவிட்டு நீ சென்றுவிடு. நீ இங்கே இருந்து, அவன் உன்னை பார்த்துவிட்டால் வீணாக சந்தேகம் வந்துவிடும். புரிகிறதா?"

    "சரி அண்ணா. வேறு எதுவும் பிரச்சனை வந்துவிடாதே. எனக்கு பயமாக இருக்கிறது."

    "நீ ரகுவிற்கு மட்டும் தங்கை இல்லை ஷோபனா, நானும் உன்னை என் தங்கை போலவே கருதுகிறேன். உனக்கு எதுவும் ஆபத்து வருவதற்கு நான் காரணமாக இருப்பேனா? என் உயிரைக் கொடுத்தேனும் உன்னை காப்பது என் பொறுப்பு"

    "பெரிய வார்த்தைகள் எல்லாம் சொல்லாதீர்கள் அண்ணா. உங்கள் மேலும், உங்கள் அறிவு, திறமை மீதும் நம்பிக்கை இருப்பதால்தான், ரகுவிடம் கூட சொல்ல தயங்கிய விஷயத்தை நீங்கள் கேட்டதும் கூறினேன்"

    "ஹாஹா! நான் கூட நான் ஒரு காவல்துறை அதிகாரி என்பதால், நீ என்னிடம் கூறினாய் என்று நினைத்தேன். நீ கூறுவதைப் பார்த்தால் நான் கொஞ்சம் அறிவாளிதான் போல"

    "உங்களுக்கு சிரிக்க வருமா அண்ணா. நீங்கள் சிரித்தே நான் பார்த்தது இல்லை... அய்யோ அண்ணா அவன் வந்துவிட்டான்"

    "பதறாதே நாம் காருக்குள் இருக்கிறோம் அவனுக்கு தெரியாது. யார் என்று அடையாளம் காட்டு."

    "அதோ அண்ணா அங்கே சிகப்பு நிறத்தில் பனியன் அணிந்து வருகிறான் பாருங்கள் அவன்தான் நான் சொன்ன வருண், கூட வருபவன் கூட, கருப்பு நிற சட்டை அணிந்து வந்து இருக்கிறானே..."

    "அந்த பனியன் அணிந்தவனா... சரி நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். இனி நீ பத்திரமாக வீட்டிற்கு போ. மீதத்தை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்."

    "சரி அண்ணா" என்று மகிழிடம் இருந்து விடைபெற்று ஷோபனா கிளம்பினாள்.

    வருண் சிறிது நேரம் அந்த பூங்காவையே சுற்றி வந்தான். அவனுடன் வந்தவன் பேசாமல் ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்து தனது கைப்பேசியை நோண்டிக் கொண்டிருந்தான். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் சம்மந்தம் இல்லாதவர்கள் போல நடந்து கொண்டனர்."

    மகிழும் பூங்காவிற்குள் நுழைந்து அவர்களை நோட்டம் விட்டபடி ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். சிறிது நேரத்தில் ஒரு இளம்பெண் பூங்காவிற்குள் நுழைந்து, அங்கே விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகள் மீது கவனம் பதித்து காற்று வாங்கி கொண்டிருந்தாள். அவளைப் பார்த்ததும் வருணும் அவன் நண்பனும் கண்களாலேயே பேசிக் கொண்டனர். அதை மகிழும் கவனித்துக் கொண்டான்.

    அதன் பின்னர் அந்த பெண்ணை நோட்டம் விட்டான். மிகவும் சாதாரணமாகத்தான் இருந்தாள், ஒரு நீல நிற சல்வாரில், மாநிறத்தில், லக்ஷணமான முக அமைப்புடன் இருந்தவளைப் பார்க்கும் பொழுது சற்றே அமைதியான பெண்ணைப் போன்ற தோற்றம் இருந்தது.

    வருண் நிச்சயம் அவளிடம் பேச முயற்சி செய்வான் என்று மகிழ் கணித்தான். ஆகவே தன்னிடம் இருக்கும் மைக் களில் ஒன்றை எடுத்து, அவளைக் கடந்து செல்வது போல சென்று அவள் அமர்ந்திருக்கும் இடத்தின் அருகில் போட்டு விட்டு, அங்கே நடக்கும் உரையாடலை கேட்கும் வண்ணம் ஹெட்செட் அணிந்து அவளுக்கு எதிரினில் அவளை கண்காணிக்கும்படி அமர்ந்துவிட்டான்.

    மகிழ் ஒரு காவல்துறை அதிகாரி. அவனுடைய சொந்த ஊர் சென்னை. அவன் கடந்த இரண்டு வருடங்களாக காஞ்சிபுரத்தில் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் வேலையில் இருக்கிறான். கடந்த இரு தினங்களுக்கு முன்னர், அவன் நண்பன் ரகுவிடமிருந்து, அழைப்பு வந்திருந்தது. ரகு மிகவும் மனதுடைந்து பேசினான்.

    ரகுவைக் காண, சென்னை வந்த பிறகுதான் தெரிந்தது. அவன் தங்கை ஷோபனா தற்கொலை செய்ய முயற்சி செய்கிறாள். காரணம் கேட்டாலும் சொல்ல மறுக்கிறாள். என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை என்று. இதை எல்லாம் சொல்லும் பொழுது ரகு மனமுடைந்து அழுதே விட்டான்.

    அதன்பிறகு, ஷோபனாவிடம் மகிழ் தனிமையில் பேசி விஷயத்தை தெரிந்து கொண்டவனுக்கு பெரிய அதிர்ச்சி. யாரோ ஒருவன் ஷோபனா குளிக்கும் பொழுது காணொளி எடுத்து வைத்துக் கொண்டு மிரட்டுகிறான் என்பதே அவளுடைய இந்த முடிவுக்கு காரணம். இதற்கும் அவள் நன்கு படித்து ஒரு வங்கியில் வேலை செய்பவள். இது போன்ற நிலைமையை சமாளிக்க தெரியாமல் தற்கொலை வரை சென்று இருக்கிறாள்.

    மகிழ் அவளை ஆறுதல் படுத்தி, அவளை இதிலிருந்து காப்பாற்றி விடுவதாக வாக்கு கொடுத்து, அவனை அடையாளம் காட்ட சொல்லி, இப்பொழுது அந்த காமுகன் வருணை கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஏற்கனவே இங்கே இருக்கும் காவல் நிலையத்தில் மகிழின் தந்தையின் செல்வாக்கை வைத்து, அனைவரிடமும் பேசி அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று திட்டம் தீட்டி இருந்தான்.

    மகிழ் எண்ணியது போலவே, வருண் அந்த பெண்ணின் அருகினில் சென்று அமர்ந்தான்.

    "ஹாய் வர்ஷினி! எப்படி இருக்கீங்க?"

    வர்ஷினி அவனை யார் என்று தெரியாமல் நோட்டம் விட்டுவிட்டு, "நீங்க யாருன்னு தெரியலையே!" என்று கண்கள் சுருக்கி கேட்டாள்.

    "அதெல்லாம் மெதுவா தெரிஞ்சுக்கலாம். நீங்க இந்த வீடியோவை பாருங்களேன். இதுல இருக்கிறது நீங்க தானே?" என்றபடி அவள் குளிக்கும் வீடியோவை எடுத்து காட்டினான்.

    "ஷோபனாவிடம் பயன்படுத்திய அதே வேலை இங்கும் தொடர்கிறானா? இவனுகளுக்கெல்லாம் எங்கிருந்து இவ்வளவு தைரியம் வருகிறது? இந்த பெண் பிள்ளைகள் பயந்து நடுங்காமல், ஏன் எதிர்க்க மாட்டேன் என்கிறார்கள்" என்று எண்ணிய மகிழுக்கு கோபத்தில் கண்கள் சிவந்து, தாடை இறுகியது.

    நமது சமூக கட்டமைப்பு அப்படி இருக்கிறது. ஒரு பெண்ணை கெடுத்தவனை விடவும், ஒரு ஆணினால் கெடுக்கப்பட்டவளை இழிவாக பார்க்கும் சமூகத்தில், பெண்களும் என்ன செய்வார்கள் என்பதை அந்த நேரத்தில் அவனால் உணர முடியவில்லை.

    வீடியோவை பார்த்த வர்ஷினி, அதிர்விலிருந்து மீளவே சில கணங்கள் ஆனது. அந்த வீடியோவை வீட்டின் பின்புறம் இருந்து எடுத்து இருக்கிறான். அவளது முதுக்குப்புறமே பெரும்பாலும் தெரிந்தாலும், அவ்வப்பொழுது அவள் திரும்பும்பொழுது அவள் அந்தரங்க பகுதிகளும் தெளிவாக இருக்கவே மனம் ஒடிந்து போய் அவள் திகைத்தது சில நொடிகளே.

    வர்ஷினி எப்பொழுதும் நடந்ததை நினைத்து கவலைப்படுபவள் அல்ல. இனி என்ன செய்யலாம் என சிந்திக்கும் பெண். இப்பொழுதும் தன்னை சமநிலைப்படுத்த ஆழ்ந்த மூச்சினை உள் இழுத்து வெளியிட்டாள். ஏற்கனவே இது போன்ற தருணங்களில் பெண்கள் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று சிந்தித்து வைத்திருந்தவளுக்கு, இப்பொழுதும் இந்த விஷயத்தை தெளிவாக கையாள வேண்டும் என்ற எண்ணமே நிறைந்திருந்தது.

    "ஹ்ம்ம் ஆமா. இது நான்தான். இப்போ உங்களோட டிமாண்ட் என்ன மிஸ்டர்?" தெளிவாக கேட்டவளைப் பார்த்து, வருண், மகிழ் இருவரும் அதிர்ந்தனர்.

    "கூல் ஆ இருக்கிற மாதிரி காட்டிக்கறீங்களா? இல்லை இதை சாதாரணமா தான் எடுத்துக்கறீங்களா? எது எப்படியோ எனக்கு உங்களோட ஒரு நாள் இருக்கணும். உங்களுக்கு ஒரு மாசம் டைம் தரேன் அதுக்குள்ளே முடிவை சொல்லிடுங்க" நானும் சளைத்தவன் இல்லை என்பதைப் போல வருண் தெளிவாகவே கூறினான்.

    "அதுக்கு இந்த வீடியோ தேவையே இல்லை. நீங்க வீணா நேரத்தை வீண் செஞ்சுட்டீங்க. ஆனால் எனக்கு உங்களோட கொஞ்சம் பழகணும். நேரடியா அவ்வளவு பெரிய விஷயத்தை செய்ய முடியாது. உங்க நம்பர், பேஸ்புக், ட்விட்டர் எல்லா விவரமும் குடுங்க. கொஞ்ச நாள் பேசுவோம் அதுக்கப்பறம் நீங்க சொன்ன மாதிரி உங்க கூட இருக்கேன்" சிறு புன்னகையோடு கூறியவளைப் பார்க்க,

    "என்ன இந்த பெண் பார்க்க அமைதி, அடக்கம் போல தெரிகிறாள். ஆனால், இவ்வளவு கேவலமாக பேசுகிறாளே" என்றிருந்தது மகிழுக்கு.

    வருணுமே விழி பிதுங்கி நின்றான்தான் அவன் எண்ணம் இவ்வளவு சுலபமாக நடக்கும் என்று அவன் எண்ணியதில்லை. அவனே அவனுடைய விவரம் முழுவதையும் கொடுத்தான்.

    சிறிது நேரம் அனைத்தையும் குறித்து வைத்தவள், அவளது கைபேசியிலேயே சில நேரம் செலவிட்டாள். அதன் பிறகு, "ஓகே மிஸ்டர் வருண் தேனப்பன்... அகிலா தேனப்பனோட அண்ணாவா நீங்க?" என்று ஆச்சர்யம் மேலோங்க கேட்டாள்.

    "ஆமா உங்களுக்கு அகிலா வை தெரியுமா?" அவனும் அதே ஆச்சர்யத்தோடு கேட்க,

    "இல்லை உங்க பேஸ்புக் ப்ரொபைல் இல் இருக்கும் பிரெண்ட்ஸ் லிஸ்ட் இல் சர்நேம் மேட்ச் ஆச்சு. அதை வெச்சு கேட்டேன். இப்போ அவங்களையும் எனக்கு தெரிஞ்ச மாதிரிதான்னு வெச்சுக்கங்களே" என்று கேலியாக சிரித்தாள்.

    அவள் சிரிப்பதன் அர்த்தம் புரியாமல் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் வருண்.

    "உங்களோட டீல் என்ன சொன்னீங்க வருண்?"

    "ஏன் அதுக்குள்ளே மறந்துடுச்சா?" அவனும் கேலியாகவே பதில் கூறினான்.

    "இல்லை வருண் உங்களுக்கு தெரிஞ்ச பார்ன் சைட் சொல்லுங்க"

    "எதுக்கு கேக்கறீங்க?"

    "இல்லை எனக்கு தெரிஞ்சதெல்லாம் கொஞ்ச போர் அடிக்குது. அதான் நீங்க புதுசா சொன்னா கொஞ்சம் உபயோகமா இருக்கும்" என்று கூறியவள் முகத்திலிருந்து எதையுமே கணிக்க முடியவில்லை.

    இருவரின் முக பாவங்களும் தெளிவாக தெரிய, அவர்கள் இருவரும் பேசுவது மிகத்தெளிவாக காதில் மாட்டியிருக்கும் ஹெட்செட்டில் கேட்க, "இவளுக்கு என்ன பைத்தியமா? முன்ன பின்ன தெரியாதவன் கிட்டே என்ன பேசிக்கிட்டு இருக்கிறா? அதுவும் ஒரு பொம்பளை பொறுக்கிகிட்டே" என்று எண்ணிய மகிழுக்கு கோபத்தில் அவளை அறையலாம் போல இருந்தது.

    வருணும் அவனுக்கு தெரிந்த பல சைட் டீடெயில்ஸ் கூறினான்.

    "ஹ்ம்ம் இவ்வளவு சைட்ஸ் இருக்கு. இதுலே தினமும் பல வீடியோ அப்லோட் ஆகும் இல்லையா. இப்போ எல்லாம் பல கதாநாயகிங்க, படத்தோட தேவைக்காக ஆடை இல்லாம நடிக்கிறாங்க. இதுல என் வீடியோ எவ்வளவு நாள் இருக்கும்னு நினைக்கறீங்க"

    "அதுவும் என்னோட முதுகை மட்டும் போகஸ் ஆன வீடியோ... இப்போ இதுக்காக நான் உன்கூட இருந்தா அந்த வீடியோவை கூட நீ வெளில விடுவ. இல்லாட்டி அந்த வீடியோவை காட்டி இன்னும் பல பேருக்கு என்ன வெச்சு டீல் பேசுவ. ஒரே ஒரு வீடியோ வெளியாகம இருக்க, நான் இவ்வளவு கேவலமான வேலை செய்யணுமா?"

    "அப்பறம் நீ என்கிட்டே பேசுனதை எல்லாம் இன்ஸ்டன்ட் ஆ ரெகார்ட் பண்ணி என் பிரண்ட்ஸ் வாட்ஸ்ஆப் க்கு அனுப்பிட்டேன். உன் மேல போலீஸ் கம்பளைண்ட் கொடுத்தா உன் மொத்த வாழ்க்கையும் அம்பேல் தான். அப்பறம் இந்த வீடியோ கூட ரொம்ப தூரமா வெச்சு எடுத்து இருக்கிற, அவ்வளவு கிளியரா இல்லை. இதை மார்பிங் சொன்னா நம்பிடுவாங்க."

    "இது உன்னோட தங்கச்சி போட்டோ தானே இதையும் என் பிரண்ட்ஸ்க்கு அனுப்பிட்டேன். இவளுக்கு பொருத்தமா ஒரு வீடியோ எடுத்து மார்பிங் பண்ண ஐ.டி பீல்ட்ல வேலை பாக்கிற எனக்கு ரொம்ப நேரம் ஆகாது. என் பிரண்ட்ஸ் எனக்காக பண்ணி தருவாங்க. எப்படி வசதி?" என்று கர்வமாய் கேட்டவளை, ஆச்சர்யம் மேலோங்க மகிழ் பார்த்தான்.

    "எலிக்குட்டி மாதிரி இருந்துட்டு என்ன வாங்கு வாங்கறா" என்றவன் முகத்தில் அத்தனை கோபமும் மறைந்து இளநகை பூத்தது.

    "அண்ணா உங்களுக்கு சிரிக்க கூட வருமா?" என்று கேட்ட ஷோபனாவின் குரல் அவன் செவிகளில் விழ, "இவ கூட இருந்தா வரும் போல" என்று மனதிற்குள் பதில் கூறிக் கொண்டான்.

    வர்ஷினி பேசியதை கேட்ட வருணுக்கு முகத்தில் ஈ ஆடவில்லை. கோபத்தில் பற்களைக் கடித்தவன், "என்னடி என் தங்கச்சி போட்டோ வை டெலிட் பண்ண போறயா. இல்லை உன் வீடியோ வை இந்த ஏரியா முழுக்க போஸ்டர் அடுச்சு ஒட்டறதா?"

    "நான் தான் நீ பேசறதை எல்லாம் உடனே ரெகார்ட் பண்ணி அனுப்பிட்டு இருக்கனே. நீயே ஏன் வாக்குமூலம் கொடுத்து மாட்டிக்கிற?"

    "அதோட நான் டெலிட் செஞ்சாலும் என் பிரண்ட்ஸ் கிட்டே ஒரு காபி இருக்கும். நீ என் போனை பிடிங்கி உடைச்சு போட்டா கூட என் பிரண்ட்ஸ் கிட்ட இருக்கிறத என்னாலே யூஸ் பண்ணிக்க முடியும். ஏன் டா உன் தங்கச்சிக்கு மட்டும் எதுவும் ஆக கூடாது. நாங்க எக்கேடு கெட்டாலும் பரவாயில்லை. அப்படித்தானே?" என்றவளுக்கு கோபம் அதிகரித்து அழுத்தமாக கர்ஜித்தாள்.

    "போஸ்டர் தானே தாராளமா அடுச்சு ஒட்டிக்கோ. என்னை இந்த ஊர்ல யாருக்கு தெரிய போகுது. நான் பாட்டுக்கு பெங்களூர், மைசூர் ன்னு வேலையை மாத்தி போய்கிட்டே இருப்பேன். உன்னை பாத்தா வெத்து வேட்டு மாதிரி இருக்கிற, உன் தங்கச்சி போஸ்டரை நான் ஒட்டுனா என்ன பண்ணுவ?" என்று மெதுவாக என்றாலும் அழுத்தமாக அவனிடம் கேட்டாள்.

    அதற்குள் மகிழ் ஏற்கனவே ஏற்பாடு செய்திருந்தபடி, உள்ளூர் காவலர்களும் வந்துவிட, வருணையும் அவன் நண்பனையும் காவல் நிலையம் அழைத்து சென்றனர்.

    இதை சற்றும் எதிர்பார்க்காத வர்ஷினி திகைத்து நிற்க, மகிழ் அவளருகே வந்து, அங்கே போட்ட மைக்கை எடுத்து விட்டு, "நீங்க ரொம்ப போல்ட். ஆல் தி பெஸ்ட். கீப் இட் அப்." என்று மனதார பாராட்டினான்.

    "எதுவும் புரியாமல் அவள் விழிக்க, அவனை அரெஸ்ட் செய்யதான் வந்தோம். உங்க மூலம் நல்ல எவிடென்ஸ் கிடைச்சுடுச்சு. கவலைப் படாதீங்க. அவன் கிட்டே இருக்கிற எல்லா டீடைல்ஸ்க்கும் நான் பொறுப்பு. அதை சுத்தமா டெலிட் பண்ணி அவனை வேற கேஸ் ல சிக்க வைக்கிற வரை எங்ககிட்ட எல்லா பிளானும் ரெடியா இருக்கு" என்று மகிழ் கூற,

    நன்றியுடன் அவனைப் பார்த்தவள், அவனுடனான பேச்சை தொடராமல், "தேங்க்ஸ்..." என்று அங்கிருந்து சென்றாள். அவளுக்கு இந்த பாதிப்பிலிருந்து மீள தனிமை தேவைப்பட்டது. சிறிது நேரம் அழுதால் கூட போதும் என்றிருந்தது. எத்தனை நேரம்தான் மனதினை திடமாக்கி பேசுவது. மனது ஒருபுறம் பயத்தில் வெளிறிதானே இருக்கிறது.

    இந்த ஆடியோவை ஷோபனா கிட்ட காட்டணும். பிரச்சனையை எதிர்த்து பெண்கள் நிக்கணும், பயந்தா இப்படித்தான் துரத்தும் என்று எண்ணிக் கொண்டு காவல் நிலையம் சென்றான் மகிழ்.
     
    Last edited: Mar 5, 2018
     
  2. Manisha Rajendran

    Manisha Rajendran Pillars of LW LW WRITER

    Messages:
    108
    Likes Received:
    160
    Trophy Points:
    63
     
  3. Monies

    Monies Bronze Wings New wings

    Messages:
    2,549
    Likes Received:
    2,638
    Trophy Points:
    133
    Woooow dear
     
    Yazhvenba likes this.
     
  4. Yazhvenba

    Yazhvenba Pillars of LW LW WRITER

    Messages:
    442
    Likes Received:
    1,572
    Trophy Points:
    113
    நன்றி manisha
     
     
  5. Yazhvenba

    Yazhvenba Pillars of LW LW WRITER

    Messages:
    442
    Likes Received:
    1,572
    Trophy Points:
    113
    நன்றி monies
     
     
Loading...

Share This Page