Infaa's - Kaatha(le)la Nimmathi - Story.

Discussion in 'Writer's Spot (Serial Stories)' started by infaa, Dec 24, 2018.

Thread Status:
Not open for further replies.
  1. infaa

    infaa Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    10,343
    Likes Received:
    44,674
    Trophy Points:
    113
    [​IMG]

    ஹாய் ப்ரண்ட்ஸ்…..

    “காத(லே)லா நிம்மதி” இந்த கதையை எழுத காரணமாக இருந்தது “96” படம்தான். அந்த படம் அனைவரைப் போலவே என்னையும் அதிகமாக கவர்ந்தது. அந்த படத்தில் விஜய்சேதுபதிக்கு திருமணம் ஆகவில்லை. அப்படி திருமணம் ஆகியிருந்தால்? இதுதான் இந்த கதைக்கான அடிநாதம்.


    கதையின் தலைப்பு : காத(லே)லா நிம்மதி
    கதையின் நாயகன் : பிரசன்னா.
    கதையின் நாயகி : சாந்தி.

    பிரசன்னாவின் பழைய காதல் சாந்தியின் வாழ்க்கையில் எந்தவிதமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது? பிரசன்னா தன் பழைய காதலைத் தேடிச் சென்றானா? அப்படிச் சென்றால் சாந்தியின் நிலை என்ன?

    அப்படி அவன் தன் காதலியை தேடிச் செல்வதை சாந்தி அனுமதித்தாளா? அப்படி அவன் தன் காதலியை சந்தித்தால், அவர்கள் இப்பொழுது வாழும் வாழ்க்கைக்கான அர்த்தம் என்ன?

    இப்படியான கேள்விகளுக்கு விடை தெரிந்துகொள்ள என்னுடன் பயணம் செய்யுங்கள். உங்கள் தொடர்ந்த ஆதரவை எதிர்பார்க்கும்….


    தோழி,
    இன்பா அலோசியஸ்.
     
     
  2. infaa

    infaa Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    10,343
    Likes Received:
    44,674
    Trophy Points:
    113
     
  3. infaa

    infaa Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    10,343
    Likes Received:
    44,674
    Trophy Points:
    113
    ஹாய் பிரண்ட்ஸ்,

    உங்ககிட்டே ரொம்ப ரொம்ப ரொம்பவே சந்தோஷமான விஷயத்தை சொல்ல வந்திருக்கேன். ஒவ்வொரு கதையையும் புத்தகமாக கையில் ஏந்துவதே பெரிய மகிழ்ச்சி என்றால், அதுவே இரட்டிப்பாக இருந்தால்? எனது 25 வது மற்றும் 26 வது புத்தகமும் ஒரே நேரத்தில் வெளிவந்திருக்கும் சந்தோஷ தருணம் இது.

    “துளித்துளியாய்” மற்றும் “எழுத்தில்லா ஓசைகள்” இந்த இரண்டு புத்தகமும் 42 வது புத்தக கண்காட்சிக்கு உங்கள் கைகளில் தவழ இருக்கிறது.

    இந்த இரண்டு கதைகளுமே நான் நேரடியாக பதிப்பகத்துக்கு கொடுத்த கதை. புத்தம் புதிய கதைகளை படிப்பதில் எப்பொழுதுமே நமக்கு அலாதியான சந்தோசம் இருக்கும் தானே.முதல் முறையாக இந்த வருடம் “அருண் பதிப்பகம்” ஸ்டால் போடுவதால், எனது புத்தகங்கள் அனைத்தையும் ஒரே இடத்தில் நீங்கள் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

    இடம் : YMCA GROUND (அருண் பதிப்பகம் ஸ்டால் )
    ஸ்டால் எண் : 545.
    நாள் : ஜனவரி 4 முதல் 20 முடிய.

    (5ம் தேதி மாலையில் என்னை புத்தகக் கண்காட்சியின் சந்திக்கலாம். உங்களை சந்திக்க ஆவலாக உள்ளேன். விருப்பம் உள்ளவர்கள் தெரிவிக்கவும்).

    நமது தோழிகளின் புத்தகங்கள் கூட புத்தம்புதிய கதைகளாக (ஆன்லைனில் வெளிவராதவை) வெளிவர இருப்பதால் இது பெரும் சந்தோஷமே. உடன் எழுத்தாள தோழமைகளுக்கும் என் வாழ்த்துக்களை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

    இப்படி சந்தோஷத்தை... அதுவும் எனக்கு இரட்டிப்பு சந்தோஷத்தை அளித்த “அருண் பதிப்பகம்” அருண் அவர்களுக்கு என் நன்றிகள்.

    எனது முதல் கதை துவங்கி, எனது ஒவ்வொரு கதைக்கும் தங்களது தொடர்ந்த ஆதரவை அளித்து வரும் என் தோழிகளுக்கும், எனக்கு உறுதுணையாக, உற்ற துணைவராக உடன்வரும் என் துணைவருக்கும், எல்லாம்வல்ல இறைவனுக்கும் என் முதற்கண் நன்றிகள்.

    புத்தகத்தை வாங்கிப் படித்து, உங்கள் கருத்துக்களை என்னுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

    உங்கள் தோழி,
    இன்பா அலோசியஸ்.

    [​IMG]

    [​IMG]

    [​IMG]
     
     
  4. infaa

    infaa Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    10,343
    Likes Received:
    44,674
    Trophy Points:
    113
    காத(லே)லா நிம்மதி...


    பகுதி – 1.

    வடபழனி முருகன் கோயிலில் கண்மூடி முருகனை மனமுருக வேண்டிக் கொண்டிருந்தாள் சாந்தி. அவள் பெயரில் இருக்கும் சாந்தி அவள் மனதுக்குள் கொஞ்சம் கூட இருக்கவில்லை. இமைகள் அழுத்தமாக மூடியிருக்க, அந்த அழுத்தத்தை மீறி கண்கள் லேசாக கலங்கி, கண்ணீர்த்துளி வெளியே எட்டிப் பார்த்தது.

    “அம்மாடி... பிரசாதம் வாங்கிக்கோ...” அவளை வாரம் தவறாமல் அங்கே பார்ப்பதால் ஏற்பட்ட பரிட்சயத்தில் குருக்கள் குரல் கொடுக்க, விழிகளை பட்டென திறந்து கை நீட்டி அவர் கொடுத்த குங்குமத்தையும், விபூதியையும் பெற்றுக் கொண்டாள்.

    அவள் கண்கள் கலங்கியிருப்பதைப் பார்த்தவர், ஒரு நொடி தயங்கி நின்று, “கல்யாண நாளும் அதுவுமா ஏம்மா கண்ணில் ஜலம் வச்சுண்டு இருக்க? எல்லாம் அந்த முருகன் பாத்துப்பான்...” விஷயம் என்னவென்று தெரியவில்லை என்றாலும், அவளை இத்தனை வருடங்களாக பார்ப்பவர் என்ற விதத்தில் ஆறுதல் சொன்னார்.

    அவரைப் பார்த்து மெல்லியதாக புன்னகைத்தவள், தன் கண்ணீரை நாசூக்காக புறங்கையால் துடைத்துக் கொண்டாள்.

    அவளிடம் என்ன பிரச்சனை என கேட்க இதழ்கள் வரைக்கும் வார்த்தைகள் வந்துவிட்டாலும், இத்தனை வருடங்களில் அவளாக அவரிடம் ஒரு வார்த்தை கூட பேசியிராத காரணத்தால், அவளிடம் விஷயம் என்னதென்று கேட்காமல் அமைதியானார்.

    அதைவிட சந்நிதியில் தங்கள் பாரத்தை இறக்கி வைக்கும் மக்கள் அனைவரிடமும் சட்டென அவர்கள் விஷயத்தை அவரால் கேட்டுவிட முடியுமா என்ன? அப்படியே கேட்டாலும் அவர்கள் சொல்ல வேண்டும் என்பது என்ன கட்டாயம்?

    இவையெல்லாம் விட, மற்றவர் விஷயத்தில் தானாக மூக்கை நுழைக்க முடியாதே. அதை எத்தனைபேர் விரும்புவார்கள் என்றும் சொல்வதற்கு இல்லையே, எனவே அமைதியாக அவள் முகம் பார்த்தார்.

    “ரொம்ப நன்றி...” அவள் திருவாய் மலர, அவளது குரல் இனிமையில் ஒரு நொடி அப்படியே நின்றுவிட்டார்.

    “அம்மாடி... முருகனை நினைச்சு ஒரு பாட்டு பாடேன்... உன் மனசில் இருக்கும் குறை எல்லாம் காணாமல் போய்டும்” வாரம் தவறாமல் வருபவள், சில வாரங்களில் மனமுருக கடவுளை வணங்கி பாடுகையில், அங்கே இருக்கும் மனிதர்கள் அனைவருமே ஒரு நிமிடம் அதில் கட்டுண்டுதான் போவார்கள்.

    எனவே, பாடினால் அவளது மன பாரம் குறையலாம் என்பதால் சற்று வற்புறுத்தும் குரலிலேயே உரைத்தார். தான் பேசியதற்கு அவள் சிறு முகச்சுழிப்பாவது காட்டியிருந்தால் தன் வேலையைப் பார்க்க விலகிச் சென்றிருப்பாரோ என்னவோ, அவள் மனம் கலங்கி இருக்கையில் அவளை அப்படியே விட அவருக்கு மனமில்லை.

    அவர், அவளை பாடச் சொல்ல, அவள் இதழ்களில் மெல்லிய விரக்தி புன்னகை. அவளது நினைவுகள் முழுவதும் அந்த நேரம் தன் கணவனையே சுற்றி வந்தது. திருமணம் முடிந்து இன்றோடு நான்கு வருடங்கள் கடந்து, ஐந்தாவது வருடத்தில் அடியெடுத்து வைத்து விட்டார்கள்.

    ஆனால், அவளது கணவனுக்கு மனைவி பாடுவாள் என்பது கூட தெரியவே தெரியாது. அவ்வளவு ஏன்...? அவளுக்கு என்ன பிடிக்கும்? அவளது ரசனை, விருப்பம்? ஆசை...? கனவுகள்...? எதுவும் தெரியாது. அதில் பெரிய விஷயம், அவள் அவன்மேல் உயிரையே வைத்திருக்கிறாள் என்பது கூட தெரியாது.

    இதையெல்லாம் விட மிகவும் கொடுமையான விஷயம், இன்று அவர்களது திருமணநாள் என்றாவது அவனுக்குத் தெரியுமோ என்னவோ? காலையில் பால் பாயாசம் வைத்து கொடுத்தபொழுது கூட, ஒரு வார்த்தை ஏன் எதற்கு என்று கேட்காமல் குடித்துவிட்டு சென்றுவிட்டான்.

    அவனுக்கு திருமணநாள் நினைவில்லை என்பது கூட அவளுக்குப் பரவாயில்லை, ஆனால்... தான் அவனுக்கு பாயாசம் கொடுத்தபொழுது ‘இதை எதற்காக செய்தாய்? இன்று என்ன விசேஷம்?’ என அவன் ஒரு வார்த்தை கேட்டிருந்தால் கூட சந்தோஷப்பட்டிருப்பாளே.

    அவனுக்கு நினைவில்லை என்பதை கொஞ்சம் கூட கண்டுகொள்ளாமல், அவனிடம் அவளே உண்மையைச் சொல்லியிருப்பாள். ஆனால், அப்படி எதையும் செய்யாமல், கிடைத்ததை குடித்துவிட்டு அவன் விலகிச் சென்றிருக்க, மனதுக்குள் பெரும் பாரம் அழுத்தியது.

    அவனுக்கு கடவுள் நம்பிக்கை விட்டுப்போய் பல வருடங்கள் கடந்துவிட்டன என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆனால், தங்கள் திருமண நாளுக்காவது, அவனுக்காக இல்லை என்றாலும், அவளுக்காக, அவளது விருப்பத்துக்காக உடன் வரவேண்டும் என்று கூட இல்லை, அழைத்துவந்து வாசலில் இறக்கி விட்டுச் சென்றால் கூட சந்தோஷப்படுவாளே.

    ஆனால், அவளே பிடிக்காத மனைவி என்கையில், தான் நினைப்பது ரொம்பவே அதிகப்படி என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது. சில விஷயங்கள் புத்திக்குத் தெரிந்தாலும், மனதுக்கு கொஞ்சம் கூட புரிவதே இல்லை. அவள் மட்டுமா ஆகாத மனைவி? அவளது பெயர் முதற்கொண்டு எதுவுமே அவனுக்குப் பிடிக்காதே.

    ‘சாந்தியாம் சாந்தி... பேரைப் பார்...? என் பாட்டிக்கு வைக்க வேண்டிய பேர்...’ அவன் வெறுப்பாய் உமிழும் வார்த்தைகள் செவியில் இப்பொழுதும் ஒலிப்பது போன்ற பிரம்மை.

    ஆனால் அவளுக்கு... அவனை கொள்ளை கொள்ளையாய் பிடிக்கும். தனது கணவனாக வரப் போகிறவன் என என்றைக்கு அவனது புகைப்படம் அவளது கரத்தில் கொடுக்கப்பட்டதோ... அன்றைக்கு முதலே அவனை அவ்வளவு பிடித்தது.

    இத்தனைக்கும் பார்த்தவுடன் வசீகரிக்கும் தோற்றம் எதுவும் அவனிடம் இருக்கவில்லை. வெகு சாதாரண தோற்றமே. ஆனால்... அவனிடம் அவளுக்கு ஒரு விஷயம் பார்த்தவுடன் பிடித்தது என்றால், அது அவனது கீழ் தாடையின் நடுவில் இருந்த அந்த குழி.
     
     
  5. infaa

    infaa Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    10,343
    Likes Received:
    44,674
    Trophy Points:
    113
    மிகச் சரியாக நடுவில், சுட்டுவிரலின் நுனி உள்ளுக்குள் அடைக்கலம் ஆகும் அளவுக்கான அழகான குழி. அதில் விழுந்தவள்தான் என்று சொல்லலாம். அவனது தாடை குழிக்குள் தன் விரலால் விளையாட வேண்டும் என்ற அவளது ஆசை இத்தனை வருடமாகியும் நிறைவேறவே இல்லை.

    அவ்வளவு ஏன்? அவனை அவளாக தொட்டுப் பேசுவது கூட கிடையாதே. ஆனால் அவன்மேல் அவள் கொண்ட கண்மூடித்தனமான நேசம் மட்டுமே அவர்களது வாழ்க்கையை இத்தனை வருடங்கள் கடத்தி வரச் செய்திருக்கிறது எனச் சொன்னால் மிகையில்லை.

    “பாடும்மா...” குருக்களின் குரல் அவளைக் கலைக்க, தன் நினைவுகளில் இருந்து கலைந்தவள், தன் திருவாய் மலர்ந்தாள்.

    அவள் கண்களை மூடி, கரம் குவித்து பாடத் துவங்கவே, சுற்றுப்புறம் அனைத்தும் ஒரு நொடி உறைந்தாற்போல் இருந்தது. சாந்தி... நடுத்தர வர்க்கத்து பெண்... வயது இருபத்து ஆறு... மூன்று வயது ஹர்ஷத்தின் அம்மா.

    பிரசன்னாவின் மனைவி... பிரசன்னா திராவிட நிறமென்றால், சாந்தி இளம் மஞ்சள் நிறம். இடையைத் தொடும் கூந்தல். பார்ப்பவர் அனைவரும், நிச்சயம் அழகி என சொல்லும் முகவெட்டு. ஒரு வார்த்தை கூட அதிர்ந்து பேசத் தெரியாத குணம்.

    அந்த குணமே பிரசன்னாவுக்கு சாதகமாக இருக்கிறதோ? அது அந்த கடவுளுக்கே தெரியும். சாந்தி கண்ணை மூடி முருகனை துதித்து பாடி முடிக்க, அங்கே இருந்த அனைவருமே அவளைப் பார்த்து புன்முறுவல் புரிந்தார்கள்.

    அனைவரது முகங்களிலும் மெல்லிய பிரமிப்பும், கூடவே வாழ்த்தும் நிறைந்து இருந்தது. “அருமையா பாடினம்மா... ஆம்படையான் ஊர்ல கிடையாதோ?” இத்தனை வருடங்களாக அவரும் பார்க்கிறார், ஒரு நாள் கூட அவளுடன் அவன் கோவிலுக்கு வந்ததே இல்லை.

    அப்படி இருக்கையில், கணவன் ஊரில் இருக்கவில்லையோ என்று அவர் நினைப்பதில் வியப்பேதும் இல்லையே. ஒரு நொடி அவரது கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது எனத் தெரியாமல் திகைத்து, சோர்ந்து, மீண்டும் கண்கள் கலங்கவே வேகமாக முகத்தை இயல்பாக்க போராடினாள்.

    ‘தான் இந்த கேள்வியை அவளிடம் கேட்டிருக்கக் கூடாது’ என்பது தாமதமாகப் புரிய, அவள் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் திரும்பி நடந்தார்.

    அவர் செல்லவே, ஆழமாக மூச்செடுத்தவள், அங்கே இருந்த குளத்தின் அருகே சென்று அமர்ந்தாள். அது விசேஷ நாள் இல்லை என்பதால், கோவிலில் அவ்வளவாக கூட்டம் இருக்கவில்லை. அமைதியாக சென்று அமர்ந்தவள், ‘வாழ்க்கை இப்படியேத்தான் போகுமா?’ ஏக்கமாக எண்ணிக் கொண்டாள்.

    அவனது அலட்சியம், பாராமுகம், பேச்சுக்கள்... அனைத்தையும் நான்கு வருடங்களாக கடந்து வந்துகொண்டுதான் இருக்கிறாள். இத்தனை வருடத்தில் ஒரு முறை கூட, ‘என்னைப் பிடிக்காதவர் ஏன் என்னைத் திருமணம் செய்து கொண்டார்?’ என அவள் எண்ணியதே இல்லை.

    அவளுக்குத் தெரியும், அவனுக்கு அவளைப் பிடிக்கவில்லை என்பதை விட, அவளை விட, வேறு ஒருத்தியை அதிகம் பிடித்திருக்கிறது என்பதுதான் அதிகம் வலித்தது. அதையும், ஒவ்வொரு நாளும் அவளது நடத்தை, பேச்சு இவற்றால் சொல்லிக் காட்டுகையில்... அவளது கட்டுப்பாட்டையும் மீறி கண்ணீர் கன்னத்தில் வழிந்தே விட்டது.

    இன்று காலையில் எழுந்தது முதல், அவன் அலுவலகம் கிளம்பிச் செல்லும் வரைக்கும், அவன் முகத்தையே பாராமல் பார்த்திருந்த தன் செய்கை? அவன் வாழ்த்தப் போவதில்லை, அவனுக்கு நினைவுக்கு இருக்காது என நன்றாகவே தெரிந்தாலும், மனம் கேட்காமல் ஒவ்வொரு நொடியும் எதிர்பார்த்து ஏமாந்த அந்த வலி...

    ஆழமாக மூச்செடுத்து தன்னை சமன்படுத்திக் கொள்ள போராடினாள். கடந்த வருடங்களில் கூட இந்த நாள் இப்படித்தான் கழிந்தது, இந்த வருடம் மட்டும் என்ன?’ தன்னையே கேட்டுக் கொண்டவளுக்கு விடை மட்டும் தெரியவே இல்லை.

    அவளின் மனதில் வலி அதிகரிக்கையில் எல்லாம், அவன்மேல் அவள் கொண்டிருக்கும் காதல் ஒரு படி அதிகரிப்பதை உணர்ந்தாள். அந்த காதல் அதிகரிக்கப் போய்த்தான், ஏமாற்றம் அதிகம் தாக்குகிறது என்பது புரிய, தன்னைக் குறித்தே அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

    பிரசன்னா இந்த அளவுக்கு அவளிடம் நடந்து கொள்கையிலேயே அவன்மேல் பையித்தியமாக இருக்கிறாள் என்றால், அவன் கொஞ்சமே கொஞ்சம் மாறிவிட்டால்... அவன் ‘உயிரை விட்டுவிடு’ எனச் சொன்னால் கூட கண்ணை மூடிக்கொண்டு செய்து விடுவாள் என எண்ணிக் கொண்டாள்.

    எவ்வளவு நேரமோ தெரியாது... தன்னை மறந்து யோசனையிலேயே அமர்ந்திருந்தவள், வெயில் கொஞ்சமாக உறைக்க, தன் மணிக்கட்டை திருப்பிப் பார்த்தவள், படியில் இருந்து எழுந்து கொண்டாள்.

    வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதை விட, ஹர்ஷத்தை பள்ளியில் இருந்து அழைத்து வர வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே அங்கிருந்து அகன்றாள். கோயிலுக்கு வருகையில், அலைபேசியை கூட அவள் எடுத்து வருவதில்லை.

    பொதுவாகவே அவன் அலைபேசியில் அழைப்பதில்லை என்பதால் பெரிதாக அதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை. இன்றைக்கு, தனது தாயும் தங்கையும் நிச்சயம் அழைப்பார்கள் என்பது தெரிந்தும் எடுத்துவரவில்லை.

    அவர்கள் கேட்கும் கேள்விக்கும், தங்கையின் கேலிக்கும் இன்று பதில் சொல்லி சம்மாளிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையே அவளுக்கு இருக்கவில்லை. எனவே வேண்டும் என்றே அதை வீட்டில் விட்டுச் சென்றிருந்தாள்.

    தன் டூவீலரை பார்கிங்கில் இருந்து எடுத்தவள், அடுத்த பத்தாவது நிமிடம் தன் வீட்டில் இருந்தாள். அலைபேசியை எடுத்துப் பார்க்க விருப்பம் இல்லை என்றாலும், கைகள் தாமாகவே அதை எடுக்க, அதில் இருந்த மிஸ்ட் கால்களைப் பார்த்தவள் இனிதாக அதிர்ந்தாள்.


    காதலிக்கலாம்..........
     
     
Loading...
Thread Status:
Not open for further replies.

Share This Page