Infaa's - Jenmam Muzhuvathum - Story.

Discussion in 'Writer's Spot (Serial Stories)' started by infaa, May 16, 2020.

Thread Status:
Not open for further replies.
  1. infaa

    infaa Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    10,577
    Likes Received:
    45,736
    Trophy Points:
    113
    ஹாய் ப்ரண்ட்ஸ்,

    ஆன்லைனில் கதை... அதுவும் ஒரு முழு நீள கதை போட்டு நிறைய நாட்கள் ஆகிவிட்டது. உங்களை எல்லாம் சந்திக்காமல் என்னால் இருக்கவே முடியவில்லை. இந்த கொரோனா பீதி ஒரு பக்கம் நம்மளை முடக்கி வைத்திருக்க, உங்களை எல்லாம் சந்தோஷமாக வைத்திருக்க என்னாலான எளிய வழி. இதோ ஒரு புத்தம் புதிய கதையோடு உங்களை எல்லாம் சந்திக்க ஓடி வந்துவிட்டேன்.


    கதையின் தலைப்பு : ஜென்மம் முழுவதும்.

    கதையின் நாயகன் : அதர்வா.

    கதையின் நாயகி : உதயதாரா.


    உதயதாராவுக்கு திருமண வாழ்க்கை துவங்கிய வேகத்தில் முடிவுக்கு வர, புகுந்த வீட்டினர் செய்த சதியின் காரணமாக வாழ்க்கையே சூனியமாகும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்ட நாயகி.

    நாயகனுக்கோ... வாழ்க்கையின் சந்தோஷங்கள் அனைத்தும் துவங்கிய வேகத்தில் முடிவுக்கு வந்திருக்க, கையில் குழந்தையோடு தனித்திருக்கிறான். இவர்கள் இருவரும் ஒரு வாழ்க்கை புள்ளியில் சந்தித்தால்?

    நாயகியின் உண்மை நிலை அறியாமல் திருமணம் செய்துகொள்ளும் அதர்வா, அவளது உண்மை நிலை தெரிய வருகையில் அவளைவிட்டு விலகுவானா? இல்லையென்றால் ஏற்றுக் கொள்வானா? உதயதாராவுக்கே தன் உண்மை நிலை தெரியாமலே அவனை மணந்திருந்தால்?

    தன் நிலை தெரிந்து அவனை விட்டு விலகுவாளா? இல்லையென்றால் அவன்மேல் கொண்ட நேசத்தால், அவனைவிட்டு விலக முடியாமல் தவிப்பாளா? விடையறிய முடியாத பல கேள்விகளின் சுழலுக்குள் அவர்கள் வாழ்க்கை சிக்கிக்கொள்ள, விடையறிய தொடர்ந்து பயணியுங்கள்.

    இதற்கு முந்தைய கதைகளுக்கு கொடுத்த ஆதரவையே, இந்த கதைக்கும் கொடுப்பீர்கள் என்ற நம்பிக்கையில் உங்கள் முன்னால் வருகிறேன்.



    உங்கள் ஆதரவை தொடர்ந்து நாடும்,
    தோழி,
    இன்பா அலோசியஸ்.
     
     
  2. infaa

    infaa Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    10,577
    Likes Received:
    45,736
    Trophy Points:
    113
     
  3. infaa

    infaa Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    10,577
    Likes Received:
    45,736
    Trophy Points:
    113
    ஜென்மம் முழுவதும்


    பகுதி – 1.

    தாரை தப்பட்டை முழங்க, பூக்களின் வாசமும், அங்கே கூடியிருந்த ஆட்களின் கவலை தோய்ந்த முகமும், ஒப்பாரி வைத்த வயதான பெண்மணிகளின் ஓலமும், அந்த இடம் இன்னதென மற்றவர்கள் அனைவருக்கும் எடுத்துக் கூறிக் கொண்டிருந்தது.

    அங்கே குழுமியிருந்த அனைவரின் முகங்களிலும் கவலை அப்பிக் கிடந்தது. வந்தவர்களில் ஒருவர் கூட கண்ணீர் சிந்தாமல் போகவில்லை. சுற்றிலும் இவ்வளவு களேபரம் நடந்து கொண்டிருக்க, வீட்டின் நடுக் கூடத்தில், கண்ணாடிப் பேழைக்குள் அமைதியாக இமை மூடி படுத்துக் கிடந்தான் அந்த நிகழ்வுகளுக்கான சொந்தக்காரன் பிரதீப்.

    இருபத்தி ஐந்தே வயதுக்கு சொந்தக் காரன். திருமணம் முடிந்து ஒரு மாதம் மட்டுமே நிறைவடைந்த புது மாப்பிள்ளை. சிறு மெருகு கூட குறையாத மாசு மருவற்ற தோற்றம் சிறிதும் மங்காமல் இருந்தான்.

    ‘இது இறக்கும் வயதா?’ அங்கே கூடியிருந்த அனைவரின் எண்ணமும் அதுவாகத்தான் இருந்தது.

    இறந்தவனைப் பற்றி வருத்தப்படுவதா? இல்லையென்றால் அவனது மனைவி, வாழவேண்டிய வயதில் வாழ்க்கையை பறிகொடுத்துவிட்டு நிற்கும் அவளுக்காக கலங்குவதா என்று அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. இருபது வயது விதவையாகும் வயதா?

    கல்லூரிப் படிப்பையே முழுதாக முடித்திடாத சின்னப் பெண். வாழ்க்கை என்றால் என்னவென்றே புரிந்துகொள்ள முடியாத வயது. இந்த வயதில் திருமணம் என்பதே அவளுக்கு பெரும் சுமை என்கையில், வாழ்க்கைத் துணையின் மரணத்தை அவள் என்னவென்று ஏற்பதாம்?

    இறந்தவனை நினைத்து வருந்துவதை விட, அவனது மனைவியை நினைத்து வருந்தியவர்கள்தான் அதிகம் இருந்தார்கள். அந்த கண்ணாடி பேழைக்கு அருகிலேயே வெறித்த பார்வையாக அமர்ந்திருந்தாள் அவள் உதயதாரா.

    கண்களில் இருந்து தாரை தாரையாக கண்ணீர் வழிந்துகொண்டே இருக்க, அதைத் துடைக்க கூட செய்யாமல் அப்படியே இருந்தாள்.

    ‘ஹையோ... என் பொண்ணுக்கா இந்த நிலைமை?’ மனதுக்குள் புலம்பியவாறே தளர்ந்துபோய் அமர்ந்திருந்த அந்த முதியவர், அவளது தந்தை ஐயனார்.

    “அம்மாடி... என் பொம்மு... என் சாமி...” அவளைச் சுற்றிலும் அவளுடன் பிறந்த நான்கு உடன்பிறப்புக்கள் அக்காள்மார்கள் அனைவரும் அமர்ந்து ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

    “ஆண்டவா... கல்யாணம் வேண்டாம், வேண்டாம்னு சொன்னவளை பிடித்து பிடிவாதமாக கல்யாணம் செய்து வைத்தோமே... இப்பொழுது இப்படி ஆயிற்றே...”.

    “இனிமேல் என்ன செய்ய? எப்படி உன் வாழ்க்கையை சரி செய்ய?”.

    “மொத்தமும் போச்சே... ஆண்டவா உனக்கு கண்ணே இல்லையா?”.

    “அழுதா இந்த கஷ்டம் எல்லாம் தீர்ந்து விடுமா? என் தங்கமே உனக்கா இந்த நிலை வரணும்?” நால்வரும் அவளைச் சூழ்ந்து கொண்டு அழுது கரைய, அவர்களோடு அவளும் அழுதே கரைந்தாள். அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லி தேற்றும் விஷயமா நடந்திருக்கின்றது?

    தங்கையின் எதிர்காலம் அவர்களையும் மிரட்ட, அவர்களுக்கும் என்ன சொல்வது, செய்வது என்றே தெரியவில்லை. அவர்களது குடும்ப வழக்கப்படி அவளை விதம் விதமாக அலங்கரித்து, தலை நிறைய பூ வைத்து, நெற்றி நிறைய குங்குமம் வைத்து, கைகள் நிறைய கண்ணாடி வளையல் அணிவித்து அவளை அலங்கரிக்க முயன்ற எதையுமே உதயதாராவின் சகோதரிகள் அனுமதிக்கவில்லை.

    அவற்றின் இறுதியில் தங்கையை அமங்கலமாக பார்க்கும் சக்தி அங்கே இருந்த யாருக்குமே இருக்கவில்லை. அவர்களது அழுகை, புலம்பல் என எதையுமே கண்டுகொள்ளாமல், அடுத்த அடுத்த சடங்குகள் ஒவ்வொன்றாக நடந்தேற,

    “கடைசியா முகத்தை பாக்குறவங்க எல்லாம் வந்து பாத்துக்கோங்க” அவ்வளவுதான், அந்த இடமே மரண ஓலத்தில் நிறைய, அரை மயக்க நிலையில், கிட்டத்தட்ட உதயதாராவை கிட்டத்தட்ட தூக்கிக்கொண்டு வந்தார்கள் அவளது சகோதரிகள்.

    ‘இந்த சடங்கே வேண்டாம்...’ என அவர்களுக்கும் கத்தி சொல்லிவிட ஆசைதான். ஆனால், அதையெல்லாம் அப்படி சுலபத்தில் செய்துவிட முடியாது என்பது அவர்களுக்கே தெரியுமே.

    “அம்மாடி, கடைசியா புருஷன் முகத்தை ஒரு முறை பாத்துக்கோம்மா” கூட்டத்தில் ஒருவர் உரைக்க, கால் ஊன்றி நிற்க கூட முடியாமல் தள்ளாடி, கண்கள் சொருக, முயன்று தன் பார்வையை அவன்மேல் திருப்பினாள்.

    நேற்று காலையில் நண்பர்களைப் பார்த்துவிட்டு வருவதாகச் சொல்லிச் சென்றவன், அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் வந்ததோ ஒரு அலைபேசி அழைப்புதான். அதுவும் ‘அந்த’ போனுக்கு சொந்தக்காரனின் உடல் மார்ச்சுவரியில் இருப்பதாக உரைக்க, அடுத்த நொடி, அதீத அதிர்ச்சி தாக்கிய உணர்வில் அப்படியே மயங்கி விழுந்துவிட்டாள்.

    அரைமணி நேரத்துக்குள் தன்னிடம் ஊனும், உயிரும், உயிர்ப்புமாக நின்று உரையாடிச் சென்றவன் இல்லாமல் போய்விட்ட கொடூரம், அதை அவளால் தாங்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

    அவனது பூதவுடல் இப்பொழுது கண்ணாடிப் பேழைக்குள் இருந்து வெளியே வைக்கப் பட்டிருக்க, கால்கள் மடங்க பொத்தென தரையில் கிட்டத்தட்ட விழுந்தவள், அவன் முகத்தை கரங்களால் கட்டிக் கொண்டாள்.

    “என்னங்க... ஏன் என்னை விட்டுப் போனீங்க? ஐயோ... நான் இனி என்ன செய்வேன்?” அவளது ஓலம் அங்கிருந்த அனைவரையும் வெடிக்க வைக்க, அங்கே மீண்டும் ஒரு ஒப்பாரி நடந்தேறியது.
     
     
  4. infaa

    infaa Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    10,577
    Likes Received:
    45,736
    Trophy Points:
    113
    அவளை எப்படி சமாதானப்படுத்த என்று அங்கிருந்த யாருக்குமே தெரியவில்லை. சமாதானப்படுத்திவிடும் விஷயமும் அது இல்லை என்பது வேறு விஷயம்.

    “தூக்குங்கப்பா... தூக்குங்க...” அவள் முகம் பார்த்து முடிக்கவே, அவனது இறுதி ஊர்வலம் துவங்கியது.

    “வேண்டாம்... தூக்கிட்டு போகாதீங்க... இனிமேல் அவர் முகத்தை நான் என்றைக்கு பார்ப்பேன்... வேண்டாம்...” கதறியவள் அப்படியே மயங்கி சரிய, அவளது அக்காமார் அவளைத் தாங்கிக் கொண்டார்கள். அவளை அப்படியே தூக்கிச் சென்று மயக்கம் தெளிய வைத்து, குளிக்க வைத்து என அடுத்து செய்ய வேண்டிய அனைத்தையும் செய்தார்கள்.

    உதயதாராவின் இவ்வளவு துன்பத்துக்கும் காரணமானவனோ நிம்மதியான நீங்கா நித்திரைக்குள்ளும், நெருப்புக்கும் இரையாகிப் போயிருந்தான். அப்படி ஒருத்தன் இருந்தான் என்பதற்கு அடையாளமாக அவனது ஆளுயர புகைப்படம் ஒன்று மட்டுமே அங்கே சாட்சியாக இருந்தது.

    உதயதாராவின் அக்காமார் நால்வருக்குமே துக்கம் அதிகமாக இருந்தாலும், அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற நிலைக்கு தள்ளப் பட்டார்கள். நேற்று காலையில் விஷயம் தெரிந்தது முதல், இன்று மாலை இந்த நேரம் வரைக்கும் உதயதாரா கொலைப் பட்டினியில் கிடக்கின்றாள்.

    அவளை எப்படியாவது ஒரு வாயாவது சாப்பிட வைத்துவிட வேண்டும் என முடிவு செய்து, அதற்கான ஏற்பாட்டை கவனிக்கச் சென்றார்கள். உதயதாராவின் மாமியார், மாமனார், அவளது கணவனின் தங்கை, தங்கை கணவன் அவளது குழந்தை என அனைவருமே ஒரு அறைக்குள் ஒடுங்கிக் கொண்டார்கள்.

    வீட்டை சுத்தம் செய்வது துவங்கி, அங்கே இருந்த வேலைகள் ஒவ்வொன்றையும் அந்த நான்கு சகோதரிகளும் எடுத்துக் கொள்ள, அவசரமாக ஒரு சாதமும் ரசமும் அங்கே சமைக்கப் பட்டது. அதற்கு முன்பாகவே அவர்களது உறவுக்கார பெண்ணொருத்தி டீ போட்டு கொண்டு வர, அதை அனைவருக்கும் கொடுக்கும் பொறுப்பை பெரியவள் தேவிகா ஏற்றுக் கொண்டாள்.

    வெளியே செலவுகளுக்கான பணத்தை எல்லாம் இறந்தவனின் பெரியப்பா பார்த்துக் கொண்டாலும், ‘இவ்வளவு செலவாயிற்று’ என சொன்ன சிலருக்கு, உதயதாராவின் அத்தான்மார் யாராவது ஒருவர் கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல் பணத்தை எடுத்து கொடுத்தார்கள்.

    அனைவரது முகங்களிலும் ஒரு அதீத கவலை அப்பிக் கிடந்தது. தங்கள் அனைவரிலும் இளையவன், தங்களது புது சகலையிடம் அனைவருமே அதிக பாசம் கொண்டிருந்தார்கள். சொல்லப்போனால் அனைவருக்குமே உதயதாரா தங்களது மகள் என்ற நினைப்புதான்.

    உதயதாராவின் தந்தையோ முதுமை தள்ளாமை தாக்க, ஒரு ஓரத்தில் அப்படியே சுருண்டிருந்தார். “என் உசுரை எடுத்துட்டு, அவன் உசுரை விட்டு வைத்திருக்க கூடாதா?” அவர் விடாமல் புலம்பிக் கொண்டிருந்தார்.

    அதைக் கேட்டவாறே அங்கே வந்த அவரது மூத்த மகள், பொங்கிய கண்ணீரை துடைக்கக் கூடத் தோன்றாமல் தன் தந்தைக்கு எதிரில் வந்து அமர்ந்தாள்.

    “அப்பா, எந்திரிச்சு இந்த காபியை குடிப்பா...” அவரை கைத்தாங்கலாக எழுப்பி அமர வைத்தாள்.

    “இந்த கட்டைக்கு பாலூத்துற வயசில் காபி எதுக்குத்தா? எம் பொண்ணோட வாழ்க்கை போச்சே...” அவர் வாயில் தன் மேல்துண்டை வைத்து அழுத்திக் கொண்டார். தன் அழுகை வெளியே கேட்டுவிடக் கூடாதே என தன்னை அடக்க போராடினார்.

    “நீ வேற ஏம்ப்பா இப்படி பேசுற? இப்போதான் ஒருத்தனை வாரிக்...” அதற்குமேலே அவராலும் பேச முடியவில்லை.

    அவர்களது அழுகையைப் பார்த்தவாறே அங்கே வந்த ஐயப்பன், அதாவது பெரியவளின் கணவன், “ஏய், இந்தா... இப்படியே அழுதுகிட்டே இருந்தால் போனவன் வந்துடுவானா? முதல்ல புள்ளையைப் போய் பார்... அது எப்படி கிடக்கோ?” மனைவியை அதட்டி அடக்கினாலும், அவர் குரலும் இறுதியில் அப்படியே கலங்கிப் போனது.

    “மாமா, முதல்ல காபியை வாங்கி குடிங்க” தன் மாமனாரை உரிமையாக அதட்டினான். அதற்கு சற்று பலன் இருந்தது. எழுந்து இரு கைகளாலும் பொத்தி டம்ப்ளரை வாங்கிக் கொண்டவர், மேல் துண்டால் அதை பொதிந்து கொண்டார்.

    கைகள் சற்று நடுங்க, அழுத்தமாக பற்றிக் கொண்டார். நேற்றுமுதல் அவருமே வெறும் காபித் தண்ணியில்தான் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்.

    பெரியவள் தேவிகா உள்ளே செல்கையில், கூடத்தில், பிரதீப்பின் புகைப்படத்துக்கு முன்னால், ஏற்றி வைத்திருந்த தீபத்தின் அருகில் அப்படியே சுருண்டு படுத்திருந்தாள் உதயதாரா.

    தங்கையை இப்படி ஒரு கோலத்தில் பார்க்கவே அவளது அடிவயிறு கலங்க, “தங்கம்... ஏன் இப்படி இங்க வந்து படுத்திருக்க? உள்ளே போய் படு” தங்கைக்கு அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள்.

    தன் அக்காவின் குரல் அவளை எட்டியதாகக் கூடத் தெரியவில்லை. அவள் வேறு யாரிடமோ பேசுகின்றாள் என்பதுபோல் கொஞ்சம் கூட அசையாமல் பார்த்திருந்தாள்.

    அதற்குள் அவளது அருகே வந்த இரண்டாவது அக்கா அம்பிகாவோ, “நானும் எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்து விட்டேன், அசையவே மாட்டேன் என்கிறாள். நீயாவது சொல்லேன்” தன் அக்காவிடம் கெஞ்சினாள்.

    “தங்கம்... அக்கா சொல்வதைக் கேளும்மா. எழுந்துக்கோ...” அவளை ஒரு குழந்தையைப்போல் கைகளில் தூக்க முயன்றாள்.

    அவளது முயற்சி புரியவே, தானும் முயன்று எழுந்தவள், “அம்மா...” சிறு அலறலாக தன் பெரிய அக்காவை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள்.

    “நான் இப்போ என்னம்மா செய்யட்டும்? எனக்குத் தெரியலையே” எதிர்காலம் சூனியமாக அவளை மிரட்டியது.
     
     
  5. infaa

    infaa Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    10,577
    Likes Received:
    45,736
    Trophy Points:
    113
    “தங்கம், இங்கே பார்... அம்மா இருக்கேன்ல, நான் பாத்துக்கறேன். நீ அழாதே” தங்கையை தன் சிறகுகளுக்குள் அடைத்துக் கொள்ளும் செய்கை அவளிடம் வெளிப்பட்டது.

    ‘நீ சொல்வதைத் தானே அம்மா அப்பொழுதும் கேட்டேன்’ என்பதுபோல் தன் அக்காவின் முகத்தை அவள் பார்க்க, ‘ஹோ...’ வென எழுந்த தன் ஆர்ப்பரிப்பை, தனக்குள் புதைத்துக் கொண்டவள், தங்கையை கிட்டத்தட்ட கைகளில் அள்ளி அணைத்து தூக்கிக் கொண்டாள்.

    ‘படிப்பு முடியும் வரைக்கும் என்னை விட்டு விடுங்களேன்’ தங்கை ஒரு மாதத்துக்கு முன்னர் கெஞ்சிய கெஞ்சல் இப்பொழுது அவள் கண்களுக்குள் விரிய, தன் தலையிலேயே அடித்துக் கொண்டாள்.

    ‘இவளது உணர்வுகளுக்கு நாங்கள் மதிப்பு கொடுத்திருக்க வேண்டும். அப்படி செய்திருந்தால் இப்படியெல்லாம் நடந்திருக்காது தானே’ அவரது மூளைக்குள் எண்ணங்கள் சுழன்றது.

    சமையல் முடிந்த உடனேயே, தங்கையின் மாமியார், மாமனார் இருந்த அறைக்குச் சென்ற உதயதாராவின் மூன்றாவது அக்கா, ராதிகா... “அத்தை... எழுந்து வந்து ஒரு வாய் சாப்பிடுங்க. மாமா... வாங்க. இல்லையென்றால் சாப்பாட்டை இங்கே எடுத்து வரவா?” அவள் கேட்க, அவர்கள் யாருமே பதில் சொல்லவில்லை.

    அதற்குள்ளாக அவர்களது உறவுக்காரப் பெண்ணொருத்தி, வெளியில் இருந்து வாங்கி வந்த போட்டல உணவை, அறைக்குள் உள்ளே கொண்டு வந்து வைக்க, அங்கே அதற்கு மேலே தனக்கு வேலை இல்லை என்பதை உணர்ந்தவள், அங்கிருந்து வெளியேறினாள்.

    கூடவே, அவர்களது இந்த அணுகுமுறை அவள் வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது. தன் தங்கையின் எதிர்காலம் முழுதாக அஸ்த்தமித்து போனதோ என அடிவயிற்றில் ஒரு திகில் உறைந்து போனது.

    சமையல் செய்த யாருக்குமே அதை உண்ணும் எண்ணம் இருக்கவில்லை. எவ்வளவோ முயன்றும் உதயதாராவும் இரண்டு வாய்க்கு மேலே ஒரு வாய் கூட வாங்க மறுத்துவிட்டாள். அவளுக்கு தூக்கமாத்திரையை பாலில் கலந்து கொடுத்து உறங்க வைத்தார்கள்.

    உதயதாரா உறங்கியவுடன் வெளியே வந்த தேவிகா, “அம்பிகா, ராதிகா, ராதா... நீங்க எல்லாரும் வீட்டுக்கு கிளம்புங்க. அப்பாவையும் கூப்ட்டுக்கோ. மிச்சத்தை பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம்” அவள் சொல்லவே அனைவரும் கிளம்ப தயார் ஆனார்கள்.

    அந்த நேரம் அங்கே வந்தாள் தேவிகாவின் மகள், வருணா. வருணாவும், தாராவும் ஒரே வயதினர்.

    “அம்மா, நானும் சித்தி கூடவே இருக்கேன்ம்மா...” வருணாவும் அங்கே இருக்க முடிவெடுக்க, அவளால் மறுக்க முடியவில்லை. ஒரு வேளை வருணாவின் அருகாமை, தன் தங்கையை தேற்றுமோ என்ற எதிர்பார்ப்பு எழ, அதற்கு சம்மதித்தாள்.

    “சரி, நீ போய் அவளோட படுத்துக்கோ...” தாய் சொல்ல, உதயதாராவின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். தூக்க மாத்திரை கூட தன் வேலையைச் செய்ய, அவளிடம் கொஞ்சம் முரண்டு பிடிக்க, தாராவின் கண்கள் உத்தரத்தைப் பார்த்தவாறு வெறித்திருந்தது.

    அதைப் பார்த்தவாறே அங்கே வந்த வருணா, “சித்தி... சித்தி... இங்கே பார், கண்ணை மூடித் தூங்கு” அவள் கரத்தைப் பற்றி உலுக்கினாள்.

    பொதுவாகவே சித்தி எனச் சொன்னால் அவளை விரட்டி விரட்டி அடிக்கும் தாரா, இன்று அதைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்க, வருணாவின் கண்கள் கலங்கிப் போனது.

    “தாரா, உன்னை நான் சித்தின்னு கூப்பிடுகிறேன். உனக்கு அது கேக்கவே இல்லையா?” அவளை எப்படியாவது கலைக்க வேண்டும் என்ற தாகம் அவளிடம். தாராவை அவள் இப்படிப் பார்த்ததாக நினைவே இல்லை. வருணாவும் தாராவும் ஒன்றாகவே வளர்ந்தவர்கள், சொல்லப் போனால் இரட்டையர்கள் போன்றே வளர்ந்தார்கள்.

    “கண்ணை மூடிக்கோ தாரா... தூங்கி எழுந்த உடனே எல்லாம் சரியாகப் போய்விடும்” அவள் கரத்தை கெட்டியாக பற்றிக் கொண்டு, அவள் தலையை தன் மடியில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாள். கூடவே அவளது இமைகளை அழுத்தமாக மூடி வைத்தவள், அவள் முதுகை தட்டிக் கொடுக்கத் துவங்கினாள்.

    ஆனால் தாராவின் கண்கள் அதன்போக்கில் கலங்கி, வருணாவின் மடியை நனைக்கத் துவங்கியது. அது புரிந்தாலும், தாராவின் முதுகை வருடுவதை அவள் நிறுத்தவே இல்லை.

    அனைவரும் அங்கிருந்து கிளம்ப முயல, அவர்களது தந்தையோ அங்கிருந்து நகர மறுத்தார்.
    “நான் இங்கனையே ஒரு ஓரத்தில் முடங்கிக் கொள்கிறேன். என்னால் என் பொண்ணை விட்டு வர முடியாது” அவர் பிடிவாதமாக மறுக்க, அவர்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.


    அனைவரையும் அனுப்பிவிட்டு தங்கையின் அறைக்குள் வந்த தேவிகா, தன் மகள் தனது தங்கையை மடிதாங்கி இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு, சில நொடிகள் அப்படியே நின்றுவிட்டாள்.

    உதயதாரா... அந்த நான்கு அக்காக்களின் ஒரே செல்ல தங்கை. ஆனால் பெரியவாளுக்கு மட்டும் மகள். உதயதாரா... அவளது நாலாவது அக்கா ராதாவை விட பதினைந்து வயது இளையவள். மற்ற அக்காள்கள் அனைவருமே தலா இரண்டு வயது மூத்தவர்கள்.

    பெரிய அக்காவை விட, இருபத்தோரு வயது இளையவள்தான் தாரா. தனக்கு நான்கு பெண் குழந்தைகள் என்பதால், பெரியவள் தேவிகாவுக்கு இருபது வயதிலேயே திருமணம் செய்து வைத்துவிட்டார்கள். அப்பொழுதுதான் மற்ற பெண்களை கரையேற்ற முடியும் என்பது அவர்களது திட்டம்.

    அந்த நேரத்தில் தனக்கு மெனோபாஸ் வந்து, மாதவிலக்கு நின்றுவிட்டதாக அவர்களது தாய் நினைத்திருக்க, பெரியவள் தேவிகாவின் வயிற்றில் வருணா கருவானபோழுது, அவர்களது தாயின் வயிற்றில் உதயதாரா உருவாகி இருந்தாள்.

    தன் மகளை கவனித்துக் கொண்ட பெற்றவளுக்கு, தான் கருவாகி இருக்கின்றோம் என்பதை நினைத்துப் பார்க்க கூட நேரம் இருக்கவில்லை. மகளுக்கு ஐந்தாம் மாதம் பரிசோதனைக்கு சென்றிருந்த பொழுது, அவரது வயிற்றிலும் அசைவு தெரிய, உறைந்து போனார்.

    அங்கேயே, அப்பொழுதே பரிசோதிக்க, அதை மருத்துவரும் உறுதி செய்தார். ஆனால், கருவைக் கலைக்க முடியாத கட்டத்துக்கு சென்றிருக்க, தாராவை பெற்றே ஆகவேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு. அதன் பிறகு வெளி ஆட்களின் முகம் காண கூட மறுத்தார்.
     
     
Loading...
Thread Status:
Not open for further replies.

Share This Page